HİÇ

Üç harften ve tek heceden oluşan söz. Tamamen bağımsız bir şekilde cümlelerimizi oluştururken kullandığımız. Bağımsız duruşunun yanında bir de kendimizle bağımsızlaştırmayı beceremediğimiz yanı elbette.
İçimizdeki Ben’le tamamen ters düşen, sürekli kavga eden, etmeye hazır yanı. Kontrol altına alamadığımız, almakta zorlandığımız Egomuz.
Egomuz doymak bilmeyen, sürekli almayı seven, aldıkça da şişen, büyüyen bir varlık.
Hiçliği, Hiç olmayı beceremeyecek kadar da doyumsuz.
Bu tek heceli sözcükten asla hoşlanmaz. Şımarıklığa alışmış bir kere. Kendi Padişahlığını ilan etmiş çoktan.
Yerini kolaydan birilerine vermeyi kesinlikle kabul etmez.
Alışmış bir kere sürekli kendi kendiyle kavga hainde olmaya. Şımarmaya.
Geçenlerde okuduğum birhikâyeyi paylaşmak istiyorum.
Devrin valisi emrindeki yöneticiler ile atının üstünde şatafat içinde girer şehre... Yol kenarlarında insanlar iki büklüm el pençe divan selamlarlar... Valiyi... Bütün bu şatafatlı itaat gösterileri arasında valinin gözleri, bir sokağın köşesinde yere çökmüş olan ve etrafındaki hiçbir şey ile ilgilenmeyen bir adama takılır...
Perişan kılıklı, saçı sakalına karışmış bu adamın olduğu yere sürer atını vali... Atının üstünden inmeden, vakur ve sert bir ses tonu ile bağırır adama,
- "Behey adam, herkes benim şehre gelişimi el pençe karşılarken sen kimsin ki yerinden bile kıpırdamıyorsun?
" Perişan kılıklı adam istifini hiç bozmadan, sakallarının ve uzun saçlarının arasından belli belirsiz gözüken gözlerini valiye çevirerek :
- "Ben hiçim" der... Vali daha da hiddetlenir, - "Ne demek hiç, senin bir adın, şanın unvanın yok mu bre adam" der...
- "Senin var mı? " der bu kez adam... Vali iyice şaşırır ama cevaplar,
”Gafil adam, nasıl anlamazsın, ben valiyim” der. Adam aynı ses tonu ile sorar yine...
- "Peki, daha sonra ne olacaksın?"
-"Sadrazam olacağım." der vali...
- "Peki, daha sonra?"
- "Padişah olacağım..."
- "Peki ya daha sonra?" Kısa bir an duraksar vali ve;
- "Hiç" der...
- Sadece gülümser perişan kılıklı adam...
Hepimiz hep başka birileriyiz. Kendimize etrafımızda örnek aldığımız, onun yerinde olmak istediğimiz kişilerin özelliklerini bizimmiş gibi kullanıyoruz.
Sabahları üzerimize giyeceğimiz kıyafetimizi, yanına gideceğimiz insanlara göre seçiveriyoruz maskelerimizi.
Hep fazlayı istedikçe az dan da oluveriyoruz.
Bütün bir ömrünü kariyer, güç, para pul peşinde gece gündüz çalışarak geçiren insanların bir gün kazandıklarını yitirdiklerini sağlıkları için harcadıklarını görüyoruz.
Bir ömrün sonunda evleri, arabaları, para desteleri olan insanların bunları elde edene kadar kim bilir neleri kaybettirdiğini, hangi dostlukları ortadan kaldırdığını, ileride yaşlanınca yalnız kaldıklarında boş duvarların, lüks arabaların, para destelerinin işe yaramadığına acı çektiklerine tanık oluyoruz…
Yaşamımızda her şey olabiliriz. Her şeyimiz de olabilir. Ancak HİÇ miş yaşamımızı idame ettirebilmek mutlulukların en güzeli.